نينوا، بلمي به سوي ساحل ، پرواز در شب ، افق ، مجنون ، خسوف ، پناهنده ، نجات يافتگان ، سفر به چزابه ، هيوا، کمکم کن ، نسل سوخته ، قارچ سمي ، مزرعه پدري و ميم مثل مادر همه يادگارهايي است که امروز از اين فيلم ساز بر جاي مانده است.بعد از چهار فيلم اول جنگي اش که لحني حماسي داشت ، در مجنون ، سينماي اجتماعي را تجربه کرد.
در خسوف اين تجربه را تکرار کرد، اما او آدم اين سينما و حرف هاي روشنفکري اين سينما نبود. مثلا همان فيلم پناهنده در زمان خود فيلم متفاوتي بود. اين که دو عضو بريده يک گروهک سياسي به کشورشان باز گردند و بخواهند دوباره زندگي کنند. شايد از همين جا بود که دردسرهاي فيلم ساز عصباني سينماي ايران آغاز شد. بد بياري پشت بد بياري. نجات يافتگان سال ها توقيف بود. سفر به چزابه با آن که تجربه متفاوتي در اين سينما بود در اکران توفيقي به دست نياورد. اما يک فايده داشت. انگار اين فيلم ساز ديگر راه خود را در سينماي ايران پيدا کرده بود. چند سال بعد وقتي هيوا را ساخت ؛ باز هم شهدائ زنده بودند و فقط بايد چشم بصيرتي بود که آنها را مي ديد. او در هيوا براي اولين بار قهرمان فيلمهاي اکشن سينماي ايران را به جبهه فرستاد. جمشيد هاشم پور از هيوا به بعد ديگر آن يکه بزن سر تراشيده فيلمهاي اکشن نبود که با يک رگبار اسلحه اش ، قاچاقچي ها و آدم بدها را راهي ديار نيستي مي کرد. او حالا در اين فيلم تبديل به مردي عارف مسلک شده بود. از همان جا ورق کارهاي هاشم پور برگشت و خيلي از کارگردان هاي ديگر متوجه قابليت هاي او شدند. کمکم کن يک فيلم تجاري عجيب و غريب بود که هيچ ارتباطي با ملاقلي پور نداشت ، اما يک فايده مهم داشت و آن اين که بالاخره برخي از مشکلات مالي کارگردانش را حل کرد و او توانست براي مادرش يک خانه بخرد. بعد از آن در فيلم نسل سوخته همه تلاش خود را کرد تا يک فيلم تلخ و سياه و اپيزوديک بسازد که البته اين فيلم هم يک توقيف کوتاه مدت را تجربه کرد. از قارچ سمي به بعد او مسير تازه اي را تجربه کرد. آقا رسول ثابت کرد که کارگردان جاه طلبي است و حاضر است بابت اين مساله بهاي کار را هم بپردازد. فيلم موفقيت چنداني به دست نياورد، اما ثابت کرد که سينماي ايران از نجات سرباز رايان چيزي کم ندارد و اين مساله اي بود که او در چند دقيقه از فيلم خود آن را به نمايش درآورد. اين جاه طلبي قرار بود در مزرعه پدري تکميل شود، اما مسائل زيادي دست به دست هم داد تا آنچه مي خواست اتفاق نيفتد. در سال 81تمام توان خود را به کار گرفت تا مزرعه اي آباد بسازد، اما نتيجه اين فيلم پر هزينه ؛ تنها چند صحنه به ياد ماندني بود که در مقابل فيلمي مانند دوئل حرف زيادي براي گفتن نداشت. شايد علت اين مساله اين بود که او گوهر يگانه کارهايش - يعني فيلم نامه و داستان را - اينبار فراموش کرده بود. خيلي ها مي گفتند کار او ديگر در سينما تمام است و از اين پس بايد سراغ ساخت سريال هاي «حاجي ، سيدي» جنگي برود يا وقتش را صرف ساخت فيلمهاي تجاري کند. حتي خودش هم گفت که ديگر فيلم جنگي نخواهد ساخت و پا را فراتر گذاشت و گفت که ديگر فيلم نخواهد ساخت دو سال بعد از اکران ناموفق مزرعه پدري ، پاييز سال 85با افتخار روي سن سينما فلسطين رفت تا با آن پيراهن سفيد و تي شرت نارنجي که انعکاسي از روحيه متضاد خود او بود؛ باز هم اعلام موجوديت کند و با افتخار بگويد که هنوز هم مي تواند فيلم خوب بسازد.
براي خيلي ها ميم مثل مادر فيلم حيرت انگيزي بود و هيچ چيز آن به سينماي ملاقلي پور شباهت نداشت. او در فيلم همه توان خود را به کار گرفته بود تا درباره واژه مقدسي به نام مادر صحبت کند. حس و حال فيلم ديوانه کننده بود. اين همان چيزي بود که در فيلمهاي ديگر بايد با ذره بين به دنبال آن مي گشتيم. او فيلم را از جشن خانه سينما بيرون کشيده بود. معطل جشنواره فيلم فجر هم نشده بود و ميم مثل مادر يکراست رفته بود روي اکران. فروش فيلم خوب ؛ بازتاب هاي مثبت آن و روحيه ملاقلي پور عالي!!